Znów nowy szablon :)

Jest to dość ciekawe, że gdy tylko przyjdzie mi ochota (zazwyczaj po dłuższej nieobecności) by znów prowadzić tego bloga, to pierwsze co robię to zmieniam szablon. Tym razem również od tego zaczynam. Mimo iż tamten szablon naprawdę bardzo mi się podobał, to już nie mogłam na niego patrzeć. Te kolory jakieś takie ciemne, ciężkie. Za oknem ponuro, na blogu ponuro, od razu chandrę człowiek łapie:/ Aby przeciwstawić się tej wszechogarniającej depresji zmieniłam kolory na jaśniejsze, choć zdecydowanie jesienne i stonowane :) (Nie bedę razić Was i siebie kanarkową żółcią ;) ) Mam nadzieję, że to zachęci i mnie i Was do częstego zaglądania na tego bloga :)
To tylko słowem wstępu, a w następnym poście (gdy tylko zrobię zdjęcia), pokażę Wam czego się ostatnio nauczyłam na warsztatach filcowych :)
Pozdrawiam

Dżungla w mieście

Luby zrobił mi niespodziankę dziś. Już od jakiegoś czasu miałczałam i jęczałam, że nigdzie nie wychodzimy, nic nie robimy, Kraków mieliśmy zwiedzać, a my tylko w domu siedzimy, itp. itd. Więc dziś zostałam zabrana na tajemniczą wycieczkę do... Ogrodu Botanicznego! :) Nie była ona jednak aż taka tajemnicza, bo po wyjściu z mieszkania, ok. 15 metrów od bloku, Luby mówi: "No, dobra, powiem Ci. Idziemy do Ogrodu Botanicznego." M: "Oooo, super. A mamy aparat?". No trzeba się wrócić;), na szczęście nie daleko;).

A co do samego Ogrodu, to podobało mi się baaardzooo:) A najbardziej podobało mi się to:

 DŻUNGLA!!! Prawdziwa, najprawdziwsza (prawie:). Nie powiem, żebym chciała do prawdziwej dżungli pojechać, bo nie chcę (opowieści i filmy o pająkach, owadach, robakach i innych strasznych rzeczach zdecydowanie mi to wyperswadowały), ale znaleźć się nagle wśród tylu palm, w temperaturze ok. 30 stopni C, gdy na zewnątrz już jesienna pogoda, to całkiem przyjemne uczucie jest. :)

Oczywiście Lubemu najbardziej podobały się roślinki mięsożerne (echh mężczyźni;)

Ale muszę przyznać, że te dzbaneczniki umiały ładnie pozować i przyjemnie się im zdjęcia robiło:)

A na koniec coś co też chciałabym, żeby mi takie w domu wyrosło:

 

mandarynki!

 

cytryny (widział ktoś z Was takie wielkie cytryny???) bo ja nigdy w życiu!

Oczywiście to nie wszystko (zdjęć zrobiłam 153:). Postram się jeszcze w najbliższym czasie zamieścić zdjęcia kwiatów, które udało mi się przyuważyć pomimo już w pełni rozgoszczonej i zadomowionej u nas jesieni.

Niespodziewane wiadomości

Och, cóż to za wieczór pełen wrażeń!

Najpierw przyjechała do naszego gniazdka-mieszkanka moja współlokatorka. Rozmawiamy sobie spokojnie, opowiadamy co to się u nas działo, gdy się nie widziałyśmy, aż tu nagle... pokazuje mi pierścionek na swym palcu. Wiec ja się pytam "Zaręczynowy?!". A ona kiwa głową, potwierdza, cała uśmiechnięta, rozpromieniona! A ja co? A ja wydaję z siebie okrzyk zaskoczenia, radości i nie wiem czego jeszcze! :D Bo to pierwsza z moich przyjaciółek/najbliższych mi osób, która się zaręczyła (i pierwsza w mieszkanku naszym:). Ślub juz za rok, w październiku. Ale w sumie co się dziwić: ona w tym roku studia skończy, on już mężczyzna z własną firmą, domem, itp.:) Nic tylko szczęścia życzyć (i zazdrościć troszeczkę, choć troszeczkę tylko;)).

A po tej wiadomości, po wszystkich moich (i jej;) ochach i achach, wpada do mieszkania kolega mego mężczyzny, i pyta czy nie spotkaliśmy ostatnio Wojowniczej Księżniczki (dziewczyna innego kolegi). A my, z mężczyzną mym, że a owszem, spotkaliśmy, i wydawało nam się, że powiedziała, że nie są razem. A kolega: "No, nie byli, ale już są i ślub w październiku, bo muszą." Byliśmy tak zdziwieni, że musieliśmy sobie nawzajem "szczęki z podłogi zbierać"!

Ech, tyle wrażeń na jeden wieczór w zupełności mi wystarczy. Teraz muszę to jeszcze wszystko "przetrawić". No, bo fajnie, radość, szczęście, ale z drugiej strony... starzejemy się trochę;/